در بسیاری از موارد، افت راندمان نیروگاه‌های خورشیدی صرفاً به کیفیت پنل‌ها یا اینورترها نسبت داده می‌شود، در حالی‌ که در عمل، استراکچر (Structure) یا سازه نگهدارنده پنل‌ها نقش مستقیم و تعیین‌کننده‌ای در عملکرد نهایی سیستم ایفا می‌کند. طراحی غیراصولی یا انتخاب نادرست استراکچر می‌تواند حتی در صورت استفاده از

تأمین پایدار انرژی در سال‌های اخیر به یکی از مهم‌ترین چالش‌های اقتصادی و راهبردی کشورها تبدیل شده است. افزایش تقاضای برق، محدودیت منابع فسیلی، نوسانات هزینه انرژی و فشار بر شبکه‌های سراسری، نشان می‌دهد که اتکا به الگوهای سنتی تولید برق دیگر پاسخ‌گوی نیازهای امروز و آینده نیست. در چنین

نگهداری پنل‌ خورشیدی در ظاهر موضوع ساده‌ای به نظر می‌رسد؛ تجهیزاتی ثابت، بدون قطعات متحرک و با عمر طولانی. همین تصور باعث شده در بسیاری از پروژه‌های خورشیدی، توجه اصلی معطوف به طراحی و احداث باشد و مرحله بهره‌برداری و نگهداری در اولویت‌های بعدی قرار بگیرد. این مقاله با هدف